Categorie: Niet gecategoriseerd

Ken je dat? Dat je tijdens een telefoongesprek zomaar begint te tekenen? Repeterende figuurtjes. Vierkantjes. Rondjes. Streepjes? Het schijnt dat multitasken helemaal niet bestaat, maar ik vrees dat de onderzoekers er hier naast zitten. Want je kunt tekenen én ontzettend goed luisteren tegelijk!

Opletten
Zie je tijdens vergaderingen een collega tekenen en krassen, zeg ‘m dan vooral niet dat hij moet opletten. Want dat is precies wat die collega aan het doen is (jij deed dat overigens niet, want was vooral met die collega bezig 😊). Het is dus geen verveling, afleiding of desinteresse. In tegendeel: het tekenen houdt mensen bij de les én ze slaan meer op. Ik zeg niet zomaar wat. Dit is allemaal wetenschappelijk bewezen.

Leidraad
Tekenen tijdens gesprekken kan ook op een andere manier heel goed werken. Een visual kan een effectieve leidraad zijn bij moeilijke gesprekken. Vorige week gaf ik een op-maat-training aan professionals in de wereld van intensieve ambulante hulpverlening. Belangrijk onderdeel van hun werk is het voeren van gesprekken met ouders en kinderen met een pittige hulpvraag. Juist in deze gesprekken is het onderzoeken, herkennen en ombuigen van situaties of gevoelens erg belangrijk. En dit vraagt veel energie van de mensen die dringend hulp nodig hebben én van de professionals zelf. Veel woorden die hun best doen te beklijven. Hardwerkende cliënten en professionals. Mmmmmmm… dat kan ook anders.

Intensieve gesprekken
We tekenden over rouw, pleegzorg, beschermd wonen, ambulante begeleiding, psychosociale ontwikkeling, communicatie na een scheiding, jongerenhulp, kanjertraining en systeemtherapie. Na heel veel oefeningen in het tekenen zelf, hebben we intensief stilgestaan bij het structureren van informatie. Want HOE je de inhoud van je verhaal op het papier zet, hangt af van de informatie zelf, maar ook van het doel van je gesprek.

Diepe buiging
Het resultaat: een groep enthousiaste hulpverleners die een begin heeft gemaakt van een toolbox vol visuele leidraden voor gesprekken. Work in progress. Visuals over processen waar cliënten middenin zitten. Keuzehulpen. Maar ook getekende formats waarbij de cliënt zelf meetekent om de gespreksonderwerpen goed te laten beklijven. Alles vanuit een wenkend perspectief.
Nu had ik al ontzettend veel respect voor professionals in de zorg. Na deze training is dit gevoel meer dan bevestigd.

Afgelopen weken was ik druk met vanalles, maar vooral met het geven van trainingen aan zeer gedreven mensen. Sketchnoting, visuals maken, visuele verslaglegging. In mijn eigen studio en op locatie. Ik had fantastische weken! Mijn ideale groepsgrootte is maximaal 15, daarna kan ik niet de kwaliteit bieden die ik wil bieden.

Maar helaas is het altijd veel drukker dan de deelnemerslijst doet vermoeden. Heel irritant, als ik eerlijk ben. Niet zozeer omdat het hier gaat om mensen die zich niet van tevoren hebben aangemeld (met een beetje flexibiliteit en een pinapparaat ter plekke is dat prima te fixen). Nee, het is vervelend omdat het hier gaat om uitgerekend díe mensen die je er niet bij wilt hebben.

Ik had dat vroeger met Hannah. Zij ging waar ik ging. Altijd en overal. En dat was op z’n zachtst gezegd annoying en soms ook echt pijnlijk. Want Hannah – met een h aan het begin en het einde van haar naam – is mijn interne criticus. Tweeëneenhalf jaar geleden kreeg ze pas een naam, maar ze is er al langer. Ik gaf haar weloverwogen een palindroom: het maakt niet uit of je haar naam van links naar rechts leest of andersom. Hannah blijft Hannah. En dat past bij haar: ze vindt dat ze linksom of rechtsom altijd gelijk heeft. Het ellendige ding!

Toen ik haar een naam gaf stond ze op het punt mijn leven over te nemen. Ze was keihard, keurde alles wat ik deed af en maakte me zelfs af en toe bang. Ze deed me stilstaan en mezelf negatief beoordelen en vertellen dat ik er niets van kon en dat ik er niets van bakte. Toen het écht niet prettig meer was besloot ik een oneway ticket naar de Bahamas voor haar te kopen. Lekker ver weg, en niet meer terugkomen, zo dacht ik.

Maar gelukkig leerde ik precies op tijd dat Hannah er niet alleen maar is om mij het leven zuur te maken. Soms is ze er alleen maar om mij te waarschuwen. Aan mij de taak om haar een plek te geven waar ze geen schade aanricht. Haar te zien als een bondgenoot, maar wel boven haar te staan. En sindsdien zit Hannah soms op een klein stoeltje naast me. Als een klein kind die het ook niet allemaal weet. En dat voelt goed.

Terug naar de trainingen. Ook daar nemen de interne critici het soms over. En dat is niet alleen heel druk, maar gewoon niet leuk, want het houdt mensen tegen om te tekenen en te schilderen. En als er dan tóch iets op het papier komt, dan weet Cruella er op haar niet bepaald zachtzinnige manier iets van te vinden. En ja, dan wordt het druk in de studio. Heel druk. Daarom heb ik besloten een mini-resort te kopen. Een plekje waar mensen als Cruella, Hannah, Eviladora en Roderik heerlijk kunnen vertoeven. Zodat mijn cursisten ongestoord kunnen werken.

Ja! Ik ging dus een extra huis kopen. En dat is gelukt!

De eerste Nederlandse televisieserie
Swiebertje? Nee.
Tita Tovenaar? Nee.
Goede Tijden Slechte tijden? Hahaha nee, dat is niets anders dan een gebed zonder end.

Hommeles
De eerste echte Nederlandse televisieserie – zeg maar gerust soap – was Pension Hommeles, geschreven door Annie M.G. Schmidt. Deze serie werd vanaf oktober 1957 uitgezonden. Over echtgenoten, muzikanten, studenten die ruzie hadden dan wel verliefd werden op elkaar. In zestien afleveringen. Elke maand eentje. En toen was het klaar.
Google maar eens op ‘Ik zou je in een doosje willen doen’. Zo leuk, het liedje door Donald Jones die schijnbaar weinig moeite deed om zijn accent af te leren. Hij zong het als Dinky voor zijn vriendinnetje. Nu hou ik van lieve kleine liedjes, dus ik beluister het regelmatig.

Doosjes
En evenveel geniet ik van de doosjes in Studio Mindmatterz. Oftewel, de cardboardbox fotoshoots. Ik maak ze samen met ouders, kinderen, oma’s, opa’s, neefjes en nichtjes. Het enige dat laatstgenoemden hoeven te doen is lol maken, lachen én die kartonnen doos heel houden. De rest doe ik. Met heel veel plezier! En samen genieten we van het resultaat. Love it!

Decemberactie
Van nu tot 6 december is er een speciale actie die ik graag met je deel. Twee cardboardbox-fotoshoots voor een aantrekkelijke prijs. Eén letterbak die je kunt gebruiken als (digitale) nieuwjaars- of kerstkaart (neem decemberkleding en -accessoires mee!) en een exemplaar voor de rest van het jaar. Voor aan de muur, als telefoonhoesje, op je tas of als kadootje voor anderen geliefden.

 

Om de dingen te gaan doen die jij écht wilt doen, is ruimte maken een eerste stap. Ruimte maken in je agenda. Ruimte maken in je hoofd. En een ruimte maken om daadwerkelijk te gaan doen.

Ruimte maken in je agenda
Je herkent het vast wel:
“Ik heb geen tijd, want ik heb kinderen.”
“Morgen ga ik aan de slag. Misschien.
“Ik ben zo moeeeeee! Nu doe ik alleen het allerbelangrijkste”
“Ik heb wel tijd om eraan te beginnen maar niet om het af te maken. Laat dus maar.”
“Ik moet al zoveel… eerst maar eens dat sporten in mijn dagprogramma krijgen!”

Wist je dat jouw agenda eigenlijk beheerst door jouw interne criticus. Je weet wel, die wijsneus, zeurkous. En zij (of hij) heeft altijd gelijk. Denk jij dat je geen gaatje hebt voor creatief actief zijn (of sporten, of koken etc), dan heb je dat gewoonweg niet. Die van mij heet Hannah, want ze vindt dat ze het linksom of rechtsom altijd bij het rechte eind heeft.
Het slechte nieuws: dat stemmetje wordt aangestuurd door… YOU!  Het goede nieuws: je hebt er dus invloed op.  Wat dus te doen: besluiten dat je tijd hebt. (En je agenda blokken; dat dan weer wel.)

Ruimte in je hoofd
En daarmee komen we op een andere ruimte, namelijk die in jouw hoofd. Dat ding met al die gedachten en dat ding dat heel goed is in ‘verhaal maken’. Gelukkig is het jouw hoofd en ben jíj in staat die verhalen te bedenken. Dat kan dus ook een heel ander verhaal zijn:
“Ik besluit om creatief actief te zijn, no matter what”
“Ik besluit dat ik het kan en er plezier aan ga beleven”
Onze keuzes en besluiten bepalen wie we zijn. Dus…

Ruimte om te doen
En dan de laatste: een daadwerkelijke ruimte om het te gaan doen. Een goede werkplek maakt productief. Maar wat is nu eigenlijk een fijne werkplek? Wat mij betreft een plek met fijne inspirerende mensen. Mensen die vanuit passie werken. Maar ook: lekkere koffie.
En een grote tafel.
En licht, veel daglicht.
En veel art supplies.
Een fijne geur is een pré.
En alles bij de hand ook.
Ik voel me gezegend met mijn werkplek. Wat die heeft dat allemaal!

Maar die werkplek kan ook gewoon thuis zijn hoor.

Hoe ziet jouw werkplek er uit? Nodigt het uit tot creatief actief zijn? Of moet je steeds opruimen om aan de slag te kunnen? Ruimte heeft echt niet alleen met vierkante meters te maken. Je hoeft geen aparte kamer te hebben met een bureau van 3 meter. Een hoekje van de tafel? Een klaptafeltje in de slaapkamer? Een stukje van de rommelzolder? Het volstaat als jij je er prettig voelt en jouw art supplies bij de hand hebt (en die kunnen ook in een overzichtelijke koffer). Het enige dat telt is dat je niet eerst hoeft op te ruimen voordat je aan de slag kunt. Want dan lekt al je energie weg volgens het plan van jouw interne criticus.
Enne… een werkplek maken betekent niet dat je eerst je hele huis a la Marie Kondo hoeft op te ruimen. No excuses! Een kamerscherm doet wonderen en kamerschermen zijn makkelijk te maken! (hint: denk Ivar-steunen van Ikea en jouw favoriete stof!)

Als visueel communicatie-adviseur ontmoet ik in uiteenlopende sectoren. Zorg, mobiliteit en onderwijs, online winkelen. Overal spreek ik over interessante thema’s en fijne uitdagingen. Het gevoel dat je precies doet wat je leuk en inspirerend. Dát!  En soms klopt het voor méér dan 100%. Dan raken thema’s je persoonlijk, spreek je met inspirerende mensen én blijkt de opdracht een heel bijzondere te zijn.

Drijfveren
Door Daphne Friederichs kwam ik in contact met de het ODIN Development Compass, een online meetinstrument gebaseerd op de analytische psychologie van Carl Jung. Uitgangspunt: als je je eigen drijfveren kent en je natuurlijke kracht weet aan te boren, kun je duurzaam positieve veranderingen aanbrengen in je leven. Met aanvullende inzichtgevende gesprekken ben je in staat onbewuste gedragspatronen te herkennen en belemmerende overtuigingen te doorbreken. Burn-out en bore-out voorkomen door te gaan doen wat je écht wilt. Het zijn precies deze thema’s die mij bezig houden en die mij als coach van een groep mooie mensen helpen te verdiepen.

Odyssee
Als metafoor voor de visual die ik voor Daphne’s praktijk mocht maken, pakte ik door op het de content van de methode én het woord ODC. Spreek het uit op z’n Engels-Nederlands en je denkt al snel aan de Odyssee, het verhaal dat Homerus zo’n 2800 jaar geleden schreef. De 10 jaar durendcoproe reis die de Griekse held Odysseus maakte, wordt over het algemeen geïnterpreteerd als een zoektocht naar het leven. Een zoektocht naar jezelf. Zijn vrouw Penelope die al die jaren wachtte op haar man kun je zien als de verpersoonlijking van het vroegere geluk dat hij had gekend.

Thuiskomen
Want ook Odysseus was na de Trojaanse Oorlog zichzelf een beetje kwijt. Stel je eens voor: je hebt na een tijd van geweld en machtsvertoon het doel bereikt: Troje ingenomen. En toen was het klaar. Opeens was er geen missie meer waarvoor Odysseus zich voor hoefde in te zetten. Er zat niets anders op dan terugvallen op zichzelf. Ai! Niet verwonderlijk dat Odysseus een reis ging maken. Na veel omzwervingen met veel geweld (dat stuk vooral weg denken) kwam hij uiteindelijk weer aan bij Penelope in Ithaka. Hij kwam thuis in zichzelf.

En dit alles verwerkte ik in een visual.

Sommige projecten raken je. Dankjewel voor de fijne co-productie Daphne!

Lieve Pien,
Ik weet niet of je zo heet, maar deze naam lijkt bij je te passen. Slim, invoelend en stoer. Want dat was je!

Daar stond ik dan. Met mijn collectebus voor NSGK. Zoals elk jaar. Deze keer weinig tijd, maar ik genoot ervan mijn buurtgenoten weer te spreken en te voelen. Maar jou kende ik nog niet.

En toen belde ik aan bij jouw huis. Papa deed open en ging meteen weer naar de keuken. De pannen riepen hem en hij riep jou, een meisje van een jaar of 10.

Daar was je. Je keek me aan, ging weer de woonkamer in en kwam terug met een K3-blikje. Alsof je wist dat ik zou komen. Je had vorige week nog geteld, vertelde je. En toen zat er 106 euro in.

Blikje open en daar gingen ze… heel veel muntjes de steeds zwaarder wordende collectebus in. Na een stuk of 20 muntjes zei ik “dankjewel” en wilde weggaan.

Je keek me vragend aan….: “Maar dit moet er allemaal nog in! Ik heb het hele jaar alle muntjes in huis verzameld en ik mocht zelf een goed doel kiezen. En dat doe ik dus.”
Papa kwam even de gang in en knikte.

Ik keek je vol verwondering en bewondering aan. En ondertussen ging jij door. Je had nog heel wat muntjes te gaan immers. Na een tijdje legde ik mijn hand over de jouwe. “Jij bent echt heel bijzonder” zei ik. Met de muntjes verdergaan leek je makkelijker dan me te blijven aankijken. Logisch! “Kom, dan doen we het samen” zei ik terwijl ik de gang in stapte. Ik ging op de trap zitten en zonder iets te zeggen lieten we de muntjes één voor één in de bus vallen. Mama kwam thuis en riep: “Hey, je hebt een goed doel gevonden!”

Met tranen in mijn ogen vertelde ik mama dat jij geweldig bent. En dat ik dankbaar ben. En ondertussen nog meer muntjes in die bus.

Lieve Pien, wat fijn om jou te ontmoeten. Een klein meisje met een groots hart. Dankjewel namens de Nederlandse Stichting voor het Gehandicapte Kind.

En nog meer dankjewel voor jou!
Vanaf nu gaan alle muntjes in mijn heerlijke huis in een blikje….

Collecteren…. je kunt het ook NIET doen!
Wil jij ook collecteren? Check dan het collecterooster. Je vindt ‘m hier!

“We hadden 47 jaar lang een pittige relatie. Met hoogtepunten en dieptepunten. Met knetterende spanning en perioden dat we elkaar niet zaken staan. Jaren en maanden aaneen namen we elkaar niet serieus. Maar we bleven bij elkaar. We negeerden elkaar desondanks  en we maakten geen tijd voor een fijn samenzijn.
Een typisch geval van niet-met-en-niet-zonder. En altijd vonden we elkaar weer. Een soort van…
Na 45 jaar barstte de bom. Het was erop of eronder. Tijd voor een intensief gesprek. Relatietherapie to the max. We vochten elkaar de tent uit. We discussieerden. En uiteindelijk keken we elkaar recht in de ogen en besloten we elkaar voor vol aan te zien. Elkaar niet alleen te respecteren en te koesteren, maar ook megaveel van elkaar te houden. We spraken af – nee voelden!-  dat we innig met elkaar verbonden zijn. Dat we bij elkaar horen. Dat we één zijn. Tot onze laatste snik.
Wij horen bij elkaar.”

Connect the dots
Deze woorden schreef ik 2 jaar geleden. Na een periode waarin ik in mijn eigen creativiteit ben gedoken. Letterlijk.
Inzet: mijn toekomst.
Motto: Connect the dots.
Aanleiding: de beroemde toespraak die Steve Jobs hield voor de afgestudeerden van Stanford University (12 juni 2005). Ik schreef er al eerder een Mindfood over (klik hier). Hierin vertel ik hoe deze speech mij uiteindelijk heeft geïnspireerd creatief ondernemer te worden en met Mindmatterz te starten.

De reis
De speech inspireerde mij om me op te geven voor The Artist Wake Up Call van Sabine Wisman, een wake-up call voor creatieven die overwegen te gaan ondernemen in die richting. Hiermee begon een reis waarin ik mezelf toestond zowel voor- als achteruit te kijken. Een multidimensionale zoektocht naar mijn creatieve DNA. Een tijdlijn vanaf baby-Marieke tot nu. En zoals altijd: de reis was belangrijker dan het doel. Ik leerde heel veel over mezelf en hoe ik in de loop van de tijd invulling heb gegeven aan mijn creatieve honger. Ik gaf taal en beeld aan de hobbels die maakten dat die honger niet altijd gestild kon worden en dat ik stil stond. En ik leerde veel over technieken, materialen, regelafstanden, letters, vlekken en doordrukken. De reis van mijn leven!

Gezonde trek
En nu is Mindmatterz er bijna een jaar. Mijn honger naar creativiteit is met Mindmatterz gestild. Met medewerking van heel veel cursisten, klanten en opdrachtgevers die dit samen met me doen. Mijn honger heeft plaatsgemaakt voor gezonde trek en genieten van al het lekkers.

Ik ben een dankbaar mens!

 

Een missie: wat is het toch geweldig om er eentje te hebben. Want met een missie heb je nogal wat: een motor (it keeps me going), een kompas (wat doe je wel en niet) én een magneet. Heb je er eentje, dan blijken kansen en mogelijkheden zich automatisch aan te dienen. Noem het de Wet van de Aantrekkingskracht!

De missie van Mindmatterz is eigenlijk heel eenvoudig: Iedereen weer in verbinding met zijn eigen creativiteit. En dan bedoel ik niet zozeer dat we allemaal op zaterdagochtend moeten gaan macrameeën (hoewel dat ook awesome kan zijn). Wat ik vooral heel erg hoop en waar ik graag aan bijdraag, is dat mensen creatief actief zijn gaan zien als iets wat je gewoonweg nodig hebt én als iets dat je heel veel brengt: ontspanning, plezier, ruimte, oplossend vermogen en zelfwaardering. Creativiteit als pokon voor de ziel.

Ja, een missie is fijn om te hebben. En het is goed als ‘ie groot is. Want ik vind het nogal wat, dat ‘iedereen’ in mijn missie. Maar gelukkig besef ik dat je niets maar dan ook niets alleen hoeft te doen. Ook bij het verwezenlijken van jouw doelstelling geldt: Samen kom je verder!

De afgelopen weken had ik een aantal keren hoog bezoek. In Studio Mindmatterz ontving ik jongeren uit groep 6 en 8. Mijn partners in crime. Want weet je… kinderen weten al (of moet ik ‘nog’ zeggen?) dat creatief actief zijn leuk is. Ze weten dat je er rustig van kan worden. Ze weten dat het geen zin heeft om te vergelijken (al doen sommigen dat stiekem toch al een beetje). Ze snappen het werkelijk waar niet als hun ouders zeggen dat ze niet kunnen tekenen (“papa kan heel goed paarden tekenen, maar altijd als ik het vraag zegt hij dat hij iets anders moet doen”). En ze kijken vragend als ze zeggen “mijn moeder maakt mooie schilderijen maar ze staan ergens op zolder niets te doen”.

En daarom  zijn kinderen mijn partners in crime. Want kinderen snappen wat ik bedoel. We hebben afgesproken dat ze hun best gaan doen om hun ouders, tantes, ooms, oppassen, grootouders, buurvrienden en voetbaltrainers over te halen om de interne criticus op vakantie te sturen en aan de slag te gaan. Met schilderen, timmeren, fotograferen, houtbewerken of tekenen.

Mindmatterz heeft geen Raad van Commissarissen of een bestuur.  Maar hey! Ik heb ambassadeurs, en daar ben ik heel blij mee!