Categorie: Niet gecategoriseerd

Kinderen zijn nog ‘fearless’ als het gaat om kunst. Zij zijn gewoon lekker bezig, zonder verwachting, zonder grenzen en met veel plezier. Intuïtief, met hun hart en handen en niet met hun hoofd. Ik heb veel tekeningen van mijn dochters bewaard en soms kan ik er met tranen in mijn ogen naar kijken. Wat een grenzeloosheid en wat een overtuiging!

Wij grote mensen kunnen daar veel van leren: we hebben nogal wat los te laten voordat we echt fearless zijn. Want wie kent ze niet: gedachten over mislukken, angst voor een tegenvallend resultaat, belemmerende overtuigingen over de kwaliteit van het werk, stress over de tijd die je eigenlijk helemaal niet hebt om creatief bezig te zijn. Fearless… nee, dat zijn wij volwassenen doorgaans niet op dit vlak.

Een tijd geleden volgde ik een cursus Fealess Art bij Annie Hamman, een Russische in Zuid-Afrika wonende kunstenares. Een online-cursus, en daar was een reden voor. Ik deed de cursus namelijk samen met mijn special need dochter van toen 9. Annie daagde ons uit om samen een piece of art te maken. Waaaat? Dacht ik. Samen met Wende? Ze heeft verschillende handicaps en schildert zoals je zou ‘verwachten’ bij een kind van 3. En ik schrok er ook van. Want deze hele gedachte staat bol van belemmerende overtuigingen. Ik Ben Een Groot Mens.

Maar daar gingen we. Om beurten gingen we aan de slag met elkaars werk. Steeds weer een laag. Met bubbeltjesplastic, kwasten, sjablonen en heel veel verf. En telkens alleen in de kamer om elkaar echt rust en ruimte te geven om te werken.

• De foto’s zeggen veel, maar mijn gedachten tijdens het proces zeggen alles.
• “Aaaaah… wat jammer, ze schildert over dat mooie stukje heen”
• “Wat doet ze nu? Neeeeee!”
• “Zij vindt het ook spannend, heeft zij nú al een interne criticus?”
• “Dít zegt veel over mij. Ai”
• “Heb ik zooo mijn best gedaan op die ogen…”

Maar ik ben best een leuke moeder, want al na 3 rondes werd ik relaxed, kreeg ik nog meer plezier en merkte ik ook bij Wende dat ze steeds meer durfde en deed. We konden allebei steeds meer loslaten, intuïtief werken en expressief creëren. En niet onbelangrijk: fearless art is fun!

Deze manier van werken gaf me heel veel inzichten in mezelf. En wat ik met Mindmatterz wil bereiken: “Iedereen in verbinding met zijn eigen creativiteit!”

Mensen die mijn training Voortreffelijke Visuals hebben gevolgd kennen de beste man: Allan Paivio, hoogleraar psychologie aan de University of Western Ontario. Ik stel ‘m altijd voor met een foto van hem in jongere jaren. Een bodyubuilder was het… je bent visueel ingesteld of niet!

Onthouden
Paivio ontwikkelde de Dual Coding Theory in 1971. In het kort: we onthouden dingen beter als we twee subsystemen tegelijkertijd activeren. Het tegelijkertijd inzetten van een verbaal én een non-verbaal subsysteem zorgt ervoor dat we niet vergeten. En precies dít maakt het zo’n goed idee om de verslaglegging van vergaderingen niet met louter tekst te doen, maar er visuele elementen aan toe te voegen (even los van het feit dat visuele verslagen gewoonweg aantrekkelijker zijn om erbij te pakken en je wilt dat mensen dat doen, toch?). Wil je nóg meer onthouden, dan is het inzetten van een derde subsysteem een must: de motorische. Oftewel: niet alleen visuele verslagen/visuals van anderen bekijken maar ze zelf maken!

Drawing Effect
Jaren later werden de conclusies van Paivio opnieuw bekeken en onderzocht. Dit keer door de Universiteit van Waterloo. Jeffrey Wammes verdeelde studenten over verschillende groepen en liet ze oefeningen doen. Bijvoorbeeld het overschrijven én tekenen van een aantal woorden. Andere groepjes schreven daarentegen alleen. Vervolgens werden de studenten uitgenodigd iets totaal anders te gaan doen. Ze gingen muziek luisteren, fietsen, gamen, etcetera. Daarna werd ze gevraagd de woorden te reproduceren. En je raadt het al: de studenten die ook hadden getekend hadden veel meer onthouden. Vaak wel twee keer zoveel! En dat wordt bevestigd door het jaarlijkse onderzoek dat De Betekenaar tijdens haar Tekendag onder niets vermoedende deelnemers doet. Keer op keer blijkt dat er sprake is The Drawing Effect!

Vol hoofd
Ik heb als ouder van een zorgintensieve dochter de kracht van tekenen al jaren geleden ontdekt. Mijn huis was een walhalla van picto’s en tekeningen. Stiften en whiteboards all over the place. Het maakt het leven van mijn dochter overzichtelijk. Afgelopen jaar hebben we de kracht van tekenen op een andere manier ontdekt: als mijn dochter en vol hoofd heeft en haar taalspraakstoornis in de weg zit om te ‘processen’, dan tekenen wij of haar begeleiders haar hoofd leeg. We proberen te ontdekken wat in in haar koppie zit en tekenen dit op een groot whiteboard. Samen met aanwijzingen van haar. Ordenen, structureren, verhelderen en duiden. Precies wat deelnemers aan de training Voortreffelijke Visuals van Mindmatterz doen. Mijn dochter vaart er wel bij en tekent nu ook zelf om duidelijk te maken waar ze mee zit.

Dementie
De kracht van tekenen is overal in te zetten. Ook al vind je van jezelf dat je niet kunt tekenen (wat overigens niet waar is, maar daarover later meer). Iedereen vaart er wel bij.  De eerder genoemde Universiteit van Waterloo heeft onlangs wederom een onderzoek gedaan naar The Drawing Effect. Dit keer onder jongeren én ouderen. En dit keer door een hoogleraar cognitieve neurowetenschap: Myra Fernandes. En wat bleek? Het effect was onder ouderen zelfs nog groter. Fernandes hoopt dat deze bevindingen een rol kunnen spelen in de ondersteuning van dementerende ouderen.

Verouderingsproces
Bij mensen met dementie gaat de geheugen- en taalfunctie snel achteruit. Het blijkt echter dat de het visuele gedeelte van het brein grotendeels intact blijft. En dát biedt perspectieven. In een kort artikel dat daarover verscheen: “De onderzoekers denken dat tekenen het beste werkt, omdat dan van meerdere technieken gebruik wordt gemaakt om iets weer te geven, namelijk: visueel, ruimtelijk, verbaal, semantisch en motorisch.” En dan zijn we dus weer terug bij Paivio… de bodybuilder

“Ik tekende vroeger best goed.”
“Ik heb het teken-gen niet meegekregen. Mijn zus wel.”
“Jammer, dat ik er geen tijd meer voor heb.”

Ik hoor dit heel vaak sinds ik als creatief ondernemer mijn werkweken met heel veel plezier vul met tekenen en trainen. En om eerlijk te zijn: ik baal er van. Want iedereen was ooit creatief, maar op de een of andere manier zijn we anders gaan doen en denken. Stel in groep 1 de vraag “Wie kan er tekenen?” en alle vingers zullen in de lucht gaan. Leerlingen zullen bewijsmateriaal omhoog houden en naar de juf rennen om het te laten zien. Stel je diezelfde vraag in groep 8, en slechts enkelen steken hun vinger op. En 10 jaar later zal slechts een enkeling aangeven goed en graag te tekenen. Vreemd toch? Want welbeschouwd zijn we in de loop van onze jeugd ‘beter’ gaan tekenen. En schilderen. En fotograferen. What happened?

Competenties: interne criticus aan het woord
This happened. Ten eerst zijn we gaan vergelijken. Wij allemaal. Ook de juf en de meester. Vandaag tijdens een training kreeg ik weer de rillingen. De tekening van de dochter van één van de cursisten was niet opgehangen in de klas omdat ‘ie niet voldeed (iets met halve maan en volle maan). Gevolg: het meisje verloor haar plezier in tekenen. En de ouders verloren het plezier in de school in kwestie.
Maar we zijn ook onze eigen creaties gaan vergelijken met die van anderen. Resultaat: onze onbevangenheid is weg en heeft ruimte gemaakt voor de interne criticus die heel goed is in het geven van ongezouten meningen over alles wat je tekent. Bij voortduring.
Tot slot zijn we andere dingen belangrijker gaan vinden. Lezen, taal, rekenen. Ze krijgen nog steeds voorrang.

Behoeften: agenda aan het woord
En er is ook iets geks met onze behoeften gebeurd. In deze hectische maatschappij van digitaal beeld en drukke agenda’s zou je denken dat er tijd wordt vrijgemaakt voor ontspanning, persoonlijke ontplooiing en reflectie. Creativiteit past prima in dat verlangen. En tóch gaat men vaak niet aan de slag. Het is in dit geval De Agenda die de baas is. Ken je de Indiase wijsheid ‘als je geen tijd hebt om te mediteren, mediteer dan twee keer zo lang’? Wel, deze is zeker ook van toepassing op creatief actief zijn!

Visueel communiceren
Ik geef trainingen in onder andere visuele communicatie. Zakelijk tekenen. Functioneel tekenen. Sketchnotes of visuele verslagen maken. Welke naam je het beestje ook geeft, het komt neer op je blaadje dwars leggen en tekenen. Symbolen, woorden, pijlen, kaders, kleur. En luisteren, filteren en uitbeelden. Met andere woorden, de kracht van tekenen laten prevaleren. Want tekenen zorgt ervoor dat we focussen en zaken onthouden. En dat we verbanden in één oogopslag duidelijk kunnen maken. En tekenen geeft ons een taal om te communiceren. Een verhaal te vertellen. Last but not least: visuele verslagen hebben attentiewaarde. En dat kan ik niet zeggen van alle verslagen-zonder-plaatjes die ik de afgelopen 30 jaar heb mogen ontvangen (en schrijven). Waarom bestaan er nog geschreven verslagen eigenlijk?

Oefenen
Maar-ik-kan-dat-niet bestaat niet. Want iedereen kan tekenen. Het enige dat je nodig hebt is pen, papier en ruimte. In je hoofd en in je agenda.

Twijfel, ik weet er alles van. En ook van wikken en wegen en van het bestuderen van beide kanten van de medaille. Als ik er aan terugdenk, word ik alweer moe. Want eindeloos piekeren is als een schommelstoel. Je hebt iets te doen maar je komt er geen steek verder mee. Mijn idee? Doen en ervaren.

De magie schijnt namelijk buiten je comfortzone te liggen. En in een positieve mindset. Denk Pipi: ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan.

Nu doe ik heel graag en veel, en dat is precies wat bij me past. Als ik twijfel of ik wel of niet iets moet doen of kan, dan probeer ik het gewoon. De gedachte die me dan helpt is de volgende: mijn wereld stort niet in als het niet lukt, of als het anders gaat dan gepland. You either win of learn, toch? Mijn wereld vergaat wel als ik altijd blijf denken in ‘what if’. Ik luister dus niet meer naar die overloze vergadering in mijn hoofd, maar trek mijn eigen plan.

Al doende ervaren ofwel ervarend leren. En dan blijk je opeens wél te kunnen schaatsen. Of meubelmaken. Of tekenen. De grootste eyeopener zit wat mij betreft niet in deze toffe skills maar in iets anders: als je na heel veel twijfelen toch iets probeert, en het lukt? Wat zegt dat dan over het slagen van al die andere dingen waar je nog aan twijfelt?

In de Tedtalk van Graham Shaw komt dit inzicht terug. Kijk dit filmpje vooral uit. Want Shaw heeft een les voor ons.

Het is nooit te laat. Dus ook niet voor confessies. Komt ’ie: Ik ben een sucker voor series. En dan doel ik niet op Netflix of ander bingewatching platform. Nee, ik ben gek op series van beelden. Van heel veel eenlingen een eenheid maken. Geef mij een grid van plaatjes en ik ben uren zoet. Met kijken naar overeenkomsten, verbinding, sweet surprises. En voelen wat dat met me doet. Of ik maak ze zelf. Nóg leuker!

Puntjes
Zo was ik onlangs in Museum Kröller-Müller. Ik denk wel voor de achttiende keer. En nóg raakte ik niet uitgekeken. En dat komt niet alleen omdat ik fan ben van Charley Toorop. Nee, ik besloot met een ander oog naar de collectie te kijken. En daar gebruikte ik mijn telefoon bij. Want ik keek niet alleen naar de prachtige schilderijen van Lemmen, Luce, Picasso, Toorop, Mondriaan, Seurat, Signac, Van Gogh, Signac en Van der Leck. Ik zoomde steeds weer in op het wat mij betreft mooiste stukje van het schilderij. Een veeg, een serie stippen, een bloem. Fantastisch!

Vocabulair
Meer dan 15 jaar geleden maakte ik een enorme serie foto’s. In opdracht van het Bosch Architectuur Instituut maakte ik 1800 foto’s van Den Bosch onder de titel ‘Vocabulaire van de stad’. En dat deed ik nog met een analoge camera. Nu zul je denken: waarom in godsnaam 1800 foto’s? Op een gegeven moment is Den Bosch toch wel klaar? Het zit zo: de stad was onderverdeeld in 90 wijken. En elke wijk zijn at random twee straten geselecteerd. In elk van deze straten maakte ik 10 foto’s. In elke straat mensen, openbare ruimte, bebouwing, water, kunst, architectonische details, groen, voorzieningen, tekst en conflicten. Een bijzonder fijne klus! Met een tentoonstelling als resultaat.

Off grid
Sindsdien maak ik regelmatig series. Vakantiefoto’s van alleen maar ijsjes bijvoorbeeld. Of in elke stad waar ik kom op z’n minst 20 foto’s met steeds weer hetzelfde thema. Patronen in het trottoir. Bruggen. Yuppen. Metrostations. Murals. Het dwingt je liefdevol tot het op een andere manier kijken en je te verwonderen. En natuurlijk kun je ook achteraf een serie maken. Dat deed ik na afloop van mijn bouwreis met Habitat for Humanity naar Cambodja. Op een minuscuul eilandje maakte ik met mijn telefoon een compositie van de foto’s van deze prachtige reis. Met dit keer kleur als leidraad. En dat deed veel met me. Want de schoonheid die ik de weken ervoor had ervaren zag ik in detail terug. Kon ik aanvankelijk geen woorden geven aan dat wat ik allemaal had beleefd, deze foto’s zeiden alles!

Tegelwerk
Het zal je niet verbazen dat ik met mijn grid-gekte heel veel plezier beleef aan het bewonderen van tegelwerk in het algemeen en dat in Zuid-Spanje in het bijzonder. Een paar weken geleden maakte ik talloze grids in het Alcazar Real de Sevilla. En onlangs nog vergaapte ik me aan de prachtige jurken en borduurkunsten van Jan Taminiau in Centraal Museum Utrecht. Series kunnen altijd en overal!

Letterbak
Eigenlijk zat het er al veel eerder in. Ik was als kind gek op letterbakken. Ik liet ze niet verstoffen en vulde ze telkens weer opnieuw. Op kleur of op thema. Met objecten of met teksten. Of allebei. Daarom is het ook niet verwonderlijk dat ik met heel veel plezier letterbakken maak van mijn klanten. Onder het mom van ‘wie zou jij in een doosje willen doen’ is het in Studio Mindmatterz regelmatig gezellig druk. Met opa’s, oma’s, nichtjes, zoons etc. De beelden spreken voor zich.

Doen!
Je voelt ‘m al aankomen: een tip. En deze is heel eenvoudig. Probeer het eens, met een serie-oog naar de omgeving kijken. De vakantie is daar een uitgelezen moment voor. Maak series in het museum. De dorpjes tijdens jouw road trip. In de Efteling. Of op het strand. Ik gebruik op mijn telefoon de app Photogrid. Supersimpel en snel.
Series maken kan altijd! Enne…  je maakt me blij als je jouw serie deelt via info@mindmatterz.nl

Had jij er vroeger ook eentje? Zo’n donkerbruin houten exemplaar. Een stofnest, nét te ondiep om achteloos alles erin te plaatsen? Tegenwoordig zijn ze wit of lichtgekleurd. En – thank god – dieper. Zodat alles er wél in past…

Ahoy
Ja, ik heb het over de letterbak. En ik had er eentje! Ik vulde m met porceleinen lelijkheid, gummetjes van mijn Japanse vriendinnetje Yuki en de goodkoopste troep uit de toko. Later verruilde ik dit alles voor (vakantie)herinneringen, gedroogde bloemen van die eerste vlam, treinkaartje van toen ik voor het eerst naar hem toeging,  het toegangskaartje van het concert van Talk Talk in Ahoy en een pasfoto’s van m’n lief-en-leedvriendinnen.

Schermpjes
Toen wist ik nog niet dat een letterbak gebruikt werd in een drukkerij.  Als soort van kast waarin de loden letters werden bewaard. In elk vakje andere letters en cijfers. Letterzetters wisten feilloos in welk vakje welke letter zat en kon daardoor up tempo een tekst zetten. Kom daar maar eens om in dit tijdperk van beeldschermen en schermpjes! Ik geniet van die dingen hoor. Ze maken het leven makkelijker, maar soms zou ik nog wel eens in het tijdperk van letters zetten willen leven. Mijn liefde voor letters, teksten en typografie is groot.

Bakken met liefde
De letterbakken van tegenwoordig boeien mij niet zo. Wat ik wel heel leuk vindt: de letterbakken van Mindmatterz. Oftewel, de cardboardbox fotoshoots. Ik maak ze samen met ouders, kinderen, oma’s, opa’s, neefjes en nichtjes. Het enige dat laatstgenoemden is lol maken, lachen én die kartonnen doos heel houden. De rest doe ik. Met heel veel plezier! En samen genieten we van het resultaat. Zo leuk dit!

Kerstactie Studio Mindmatterz
In de maand december heb ik een speciale actie. Je ontvangt 2 ‘letterbakken’ voor een aantrekkelijke prijs. Eén letterbak die je kunt gebruiken als (digitale) nieuwjaars- of kerstkaart (neem decemberkleding en -accessoires mee!) en een exemplaar voor de rest van het jaar. Voor aan de muur, als telefoonhoesje, op je tas of als kadootje voor anderen geliefden.

 

<Deze acties is inmiddels verlopen>

Dat ik leuk en uitdagend werk heb, wist ik al. En ‘on top of that’: Ik leer er ook zoveel van. Zo was ik alweer een tijd geleden bezig met het maken van illustraties voor een boek over herstellen na een burnout. Psychiater Jan Willem de Boer schreef er een hoofdstuk voor over o.a. de reactie van jouw lichaam op langdurige stress en burn-out.

Eventjes
Stress hebben we allemaal wel eens. Gelukkig hebben we een stressrespons-systeem: adrenaline en daarna cortisol zorgen ervoor dat je hartslag verhoogt en je spierspanning stijgt. En dat kan je eventjes helpen. Maar als de stress lang aanhoudt of steeds vaker terugkomt besluit jouw lijf ‘aan’ te blijven staan. Simpelweg omdat dat handiger is. Het gevolg: je blijft continu stresshormonen aanmaken. Ook ’s nachts….. En het zal je niet verbazen dat dat vermoeiend is. Je slaapt namelijk niet op momenten dat dat wél verstandig is. Gevolg: een verstoord dag- en nachtritme waardoor je lijf in de war raakt. Het kan niet meer wat het kon. Het doet niet meer wat het deed en het vraagt niet meer wat het vroeg. Eten en seks bijvoorbeeld.

Boek over herstellen na burn-out
Jan Willem kan het heel helder vertellen. En de visual die ik bij zijn verhaal maakte laat dat zien. Wil je het boek ‘Van een burn-out naar een onweerstaanbaar leuk leven’ van bestellen? Check dan www.herstellennaburnout.nl. Het boek biedt erkenning en handvatten voor mensen met een burnout. En evenzo belangrijk: voor mensen om hen heen, zowel in persoonlijke als in professionele kring.

Aanrader!

Het is alweer even geleden: eerste kerstdag. Daar stonden we dan. Niet in kerstjurk maar een groot, wit, verre van elegant pak. Niet in een keuken met kookgerei in de hand, maar in Studio Mindmatterz, gewapend met een kwast. Geen gedekte tafel maar een vloer vol met schildersdoeken. Waarom? Omdat we weer een ‘pollockje’ gingen doen. In goed Nederlands: met verf gooien.

Dochter Wende was erbij met haar begeleider. Voor eerstgenoemde is zo’n pollockje gesneden koek. De ander keek zijn ogen uit. Waar Wende zich geen enkele zorgen maakte om eventuele vieze handen dan wel voeten, moest haar begeleider er écht even inkomen. Een wereld met verschil!

Ik zeg altijd dat mijn dochter andere beperkingen heeft dan wij. En dat klopt. Want waar zij moeite heeft met praten en begrijpen, vinden wij het soms moeilijk om in het NU te zijn. En waar zij het lastig vindt om te lezen en schrijven, hebben wij beperkende gedachten over onze creatieve kant.

Zo ook die 25 december 2019. Wende ging geroutineerd aan de slag. Verf uit een flesje spuiten. Daarna dikke vette klodders op het doek. Vervolgens met haar handen door de verf. Nog wat fijne lijntjes met een dunne verfstift. En tot slot de altijd-prijs-splashes: verschillende kleuren verf in een bekertje, beetje water erbij, piepklein beetje roeren. En dan het allerleukste, namelijk van een afstandje de verf tegen het doek smijten. Wende doet dat gewoon!

Nee, dan wij, inclusief haar begeleider: “Ik weet niet waar ik moet starten”, “Dit is niet mooi”, “Deze kleuren gaan niet zo goed samen”, “Ik ga opnieuw beginnen”, “Dit was dus echt zonde”. Allemaal belemmerende overtuigingen en stekeligheden van druktemaker Miss Perfect. Met als resultaat dat we niet écht loskwamen van de ambitie een fantastisch kunstwerk te creëren.

Het zal jullie niet verbazen: de mooiste artworks waren die van Wende. Haar doeken waren zichtbaar het resultaat van de ik-geloof-dat-ik-het-kan-gedachte. Die van ons waren meer een uitkomst van eindeloze discussies met onszelf. Wat kunnen we toch veel van elkaar leren! Er wordt wel eens gezegd “Geloof erin, dat is het begin”. Ik doe daar graag nog een schepje bovenop: Geloof dat je het kunt en je bent ver over de helft!

Mijn cursisten weten inmiddels wat ze zouden kunnen doen als het te druk is aan hun werktafel. Als jouw interne criticus gezellig naast je zit te kleppen en je continu vertelt wat je wel en niet moet doen. Wat hij of zijn van jouw werk vindt. Het stemmetje dat je vraagt waar je in godsnaam mee bezig bent en of je niet beter iets kan gaan doen dat nuttig is. Of iets waar je wél goed in bent. Precies dát stemmetje moet je de ruimte gunnen. Maar dan wel een eigen ruimte. En daarom heb ik een vakantiehuisje in mijn studio waar al die interne critici heerlijk kunnen verblijven. Het is een huisje dat dicht kan, en dat Cruella, Hannah, Mister No en hun vrienden niet open krijgen. 

Zingen
Ik kan er grappen over maken, maar die interne criticus, dat is eigenlijk serious business. Want deze zorgt ervoor dat je hardnekkige overtuigingen hebt die zich vastbijten in het gevoel dat je over jezelf en jouw kunnen hebt. Dat stemmetje zorg ervoor dat jij ervan overtuigd bent dat je niet kunt spreken in het openbaar. Of dat je niet kunt zingen. Of tekenen, om maar iets te noemen. Zooo jammer!

Ongestoord
Ik organiseer regelmatig trainingen Voortreffelijk Visuals. Die gaan om het visualiseren van een verhaal en het tekenen van de boodschap die je wilt overbrengen. Ik leer mijn cursisten dus luisteren, filteren, vereenvoudigen  structuren, en tekenen. Nadat de interne critici naar het vakantie-adresje zijn gestuurd, kunnen we ongestoord verder werken. En hoe! Focus, flow, toewijding, geduld…. het is er allemaal!

Puppy’ss
Een van mijn cursisten mailde mij dat ze na mijn training Voortreffelijke Visuals niet alleen weet dat ze inderdaad kan tekenen, ze concludeerde ook dat het met tekenen eigenlijk is zoals alles in het leven: als je het probeert, het doet, met plezier, geduld en een grote portie zelfliefde, dan lukt het. En dat heeft niets met talent te maken, en alles met ons belemmerende denken. Sommige dingen lijken dreigende olifanten maar blijken pluizige pasgeboren puppy’s. Zo mooi!

Samen op vakantie
Ik denk er precies zo over. Onze hardnekkige overtuigingen (ons denken) zorgen ervoor dat we niet in actie komen als we denken iets niet te kunnen. Terwijl juist de actie ervoor zorgt dat je anders gaat denken en erachter komt dat de hardnekkige overtuigingen samen met je interne critici op vakantie kunnen. Hadden zij waarschijnlijk ook niet gedacht 🙂

Bewijs
Nog niet overtuigd? Oeps, dan is er sprake van een érg hardnekkige overtuiging. Maar no worries. That’s where Graham Shaw comes in!

“Shoot Marieke, het gaat me ook deze keer niet lukken op de training Voortreffelijke Visuals te komen. Maar het gaat snel een keer lukken hoor. De training staat immers op mijn Buffett-list.”
Visueel ingesteld als ik ben, zag ik het direct voor me: een uitgebreid buffet met allerlei heerlijkheden: workshops, boeken, verse boterrijke croissants, voorstellingen, doppio espressos en prachtige films, met daartussen mijn training. Een lust voor het oog, voor de neus en voor de smaakpapillen. I confess…. Ik ben een sucker for ontbijtbuffetten in design hotels.

Buffet
Ik zat er naast. Een Buffett-list heeft niets te maken met ontbijt of een overvloed aan opties. Buffett-list…, maar dan wel met dubbel-t en een hoofdletter. Heeft alles te maken met Warren Buffett, de schatrijke investeerder. En naamhouder van de ‘list of all lists’. En die is best confronterend.

Makkie
Het idee is simpel: schrijf 20 dingen op die je dit jaar graag wilt doen. Een makkie. Ik vind veel dingen leuk en heb nog heel wat fijne dingen op mijn bucketlist staan. Vervolgens vraagt de beste man van deze lijst twee lijsten te maken. Een fijne lijst van vijf topprioriteiten én een lijst met de andere 20 mooie dingen. So far so good.

Oeps
Als je denkt dat het nu simpelweg een zaak is van focussen op de lijst van 5, dan heb je het maar half goed. Want díe opdracht is best te volbrengen. Nee, Buffett vraagt je iets nog veel moeilijkers: focus op de lijst van 5 en stop absoluut geen energie in 20 andere fijne dingen. En dát is pittig! “Make a conscious effort to stick to these and don’t wander around on your second list”. Met ander woorden. Opeens heb je een GO-list en een NO-list. Oeps!

Papa
Buffett is ervan overtuigd dat tijd en energie de sleutels tot succes zijn. En daarom is het belangrijk er ontzettend zuinig mee om te gaan. Tijd bijvoorbeeld is het enige dat écht voorbij gaat. Op raakt. En hij heeft natuurlijk gelijk. Ik denk aan mijn vader zaliger die altijd zei: “Als je geen tijd hebt voor leuke dingen heb je de verkeerde keuzes gemaakt.” En ergens heeft hij gelijk. Als ik weer eens roep “geen tijd voor”, dan weet ik wat me te doen staat. Meer voelen aan en denken over wat ik met mijn tijd doe. Au!

Het goede nieuws: ik sta op een Buffett-list. Okee, niet ik maar de training die ik geef. Leren verhalen vertellen met tekenen. En dat voelt goed. Het minder fijne nieuws: ik moet nodig aan de bak. Met het maken van mijn Buffett-list. Ik denk dat ik dat maar eens in Sevilla ga doen. In een design hotel. Tijdens het ontbijt.