Auteur: Marieke Wagener

Afgelopen weken was ik druk met vanalles, maar vooral met het geven van trainingen aan zeer gedreven mensen. Sketchnoting, visuals maken, visuele verslaglegging. In mijn eigen studio en op locatie. Ik had fantastische weken! Mijn ideale groepsgrootte is maximaal 15, daarna kan ik niet de kwaliteit bieden die ik wil bieden.

Maar helaas is het altijd veel drukker dan de deelnemerslijst doet vermoeden. Heel irritant, als ik eerlijk ben. Niet zozeer omdat het hier gaat om mensen die zich niet van tevoren hebben aangemeld (met een beetje flexibiliteit en een pinapparaat ter plekke is dat prima te fixen). Nee, het is vervelend omdat het hier gaat om uitgerekend díe mensen die je er niet bij wilt hebben.

Ik had dat vroeger met Hannah. Zij ging waar ik ging. Altijd en overal. En dat was op z’n zachtst gezegd annoying en soms ook echt pijnlijk. Want Hannah – met een h aan het begin en het einde van haar naam – is mijn interne criticus. Tweeëneenhalf jaar geleden kreeg ze pas een naam, maar ze is er al langer. Ik gaf haar weloverwogen een palindroom: het maakt niet uit of je haar naam van links naar rechts leest of andersom. Hannah blijft Hannah. En dat past bij haar: ze vindt dat ze linksom of rechtsom altijd gelijk heeft. Het ellendige ding!

Toen ik haar een naam gaf stond ze op het punt mijn leven over te nemen. Ze was keihard, keurde alles wat ik deed af en maakte me zelfs af en toe bang. Ze deed me stilstaan en mezelf negatief beoordelen en vertellen dat ik er niets van kon en dat ik er niets van bakte. Toen het écht niet prettig meer was besloot ik een oneway ticket naar de Bahamas voor haar te kopen. Lekker ver weg, en niet meer terugkomen, zo dacht ik.

Maar gelukkig leerde ik precies op tijd dat Hannah er niet alleen maar is om mij het leven zuur te maken. Soms is ze er alleen maar om mij te waarschuwen. Aan mij de taak om haar een plek te geven waar ze geen schade aanricht. Haar te zien als een bondgenoot, maar wel boven haar te staan. En sindsdien zit Hannah soms op een klein stoeltje naast me. Als een klein kind die het ook niet allemaal weet. En dat voelt goed.

Terug naar de trainingen. Ook daar nemen de interne critici het soms over. En dat is niet alleen heel druk, maar gewoon niet leuk, want het houdt mensen tegen om te tekenen en te schilderen. En als er dan tóch iets op het papier komt, dan weet Cruella er op haar niet bepaald zachtzinnige manier iets van te vinden. En ja, dan wordt het druk in de studio. Heel druk. Daarom heb ik besloten een mini-resort te kopen. Een plekje waar mensen als Cruella, Hannah, Eviladora en Roderik heerlijk kunnen vertoeven. Zodat mijn cursisten ongestoord kunnen werken.

Ja! Ik ging dus een extra huis kopen. En dat is gelukt!

De eerste Nederlandse televisieserie
Swiebertje? Nee.
Tita Tovenaar? Nee.
Goede Tijden Slechte tijden? Hahaha nee, dat is niets anders dan een gebed zonder end.

Hommeles
De eerste echte Nederlandse televisieserie – zeg maar gerust soap – was Pension Hommeles, geschreven door Annie M.G. Schmidt. Deze serie werd vanaf oktober 1957 uitgezonden. Over echtgenoten, muzikanten, studenten die ruzie hadden dan wel verliefd werden op elkaar. In zestien afleveringen. Elke maand eentje. En toen was het klaar.
Google maar eens op ‘Ik zou je in een doosje willen doen’. Zo leuk, het liedje door Donald Jones die schijnbaar weinig moeite deed om zijn accent af te leren. Hij zong het als Dinky voor zijn vriendinnetje. Nu hou ik van lieve kleine liedjes, dus ik beluister het regelmatig.

Doosjes
En evenveel geniet ik van de doosjes in Studio Mindmatterz. Oftewel, de cardboardbox fotoshoots. Ik maak ze samen met ouders, kinderen, oma’s, opa’s, neefjes en nichtjes. Het enige dat laatstgenoemden hoeven te doen is lol maken, lachen én die kartonnen doos heel houden. De rest doe ik. Met heel veel plezier! En samen genieten we van het resultaat. Love it!

Decemberactie
Van nu tot 6 december is er een speciale actie die ik graag met je deel. Twee cardboardbox-fotoshoots voor een aantrekkelijke prijs. Eén letterbak die je kunt gebruiken als (digitale) nieuwjaars- of kerstkaart (neem decemberkleding en -accessoires mee!) en een exemplaar voor de rest van het jaar. Voor aan de muur, als telefoonhoesje, op je tas of als kadootje voor anderen geliefden.

 

Om de dingen te gaan doen die jij écht wilt doen, is ruimte maken een eerste stap. Ruimte maken in je agenda. Ruimte maken in je hoofd. En een ruimte maken om daadwerkelijk te gaan doen.

Ruimte maken in je agenda
Je herkent het vast wel:
“Ik heb geen tijd, want ik heb kinderen.”
“Morgen ga ik aan de slag. Misschien.
“Ik ben zo moeeeeee! Nu doe ik alleen het allerbelangrijkste”
“Ik heb wel tijd om eraan te beginnen maar niet om het af te maken. Laat dus maar.”
“Ik moet al zoveel… eerst maar eens dat sporten in mijn dagprogramma krijgen!”

Wist je dat jouw agenda eigenlijk beheerst door jouw interne criticus. Je weet wel, die wijsneus, zeurkous. En zij (of hij) heeft altijd gelijk. Denk jij dat je geen gaatje hebt voor creatief actief zijn (of sporten, of koken etc), dan heb je dat gewoonweg niet. Die van mij heet Hannah, want ze vindt dat ze het linksom of rechtsom altijd bij het rechte eind heeft.
Het slechte nieuws: dat stemmetje wordt aangestuurd door… YOU!  Het goede nieuws: je hebt er dus invloed op.  Wat dus te doen: besluiten dat je tijd hebt. (En je agenda blokken; dat dan weer wel.)

Ruimte in je hoofd
En daarmee komen we op een andere ruimte, namelijk die in jouw hoofd. Dat ding met al die gedachten en dat ding dat heel goed is in ‘verhaal maken’. Gelukkig is het jouw hoofd en ben jíj in staat die verhalen te bedenken. Dat kan dus ook een heel ander verhaal zijn:
“Ik besluit om creatief actief te zijn, no matter what”
“Ik besluit dat ik het kan en er plezier aan ga beleven”
Onze keuzes en besluiten bepalen wie we zijn. Dus…

Ruimte om te doen
En dan de laatste: een daadwerkelijke ruimte om het te gaan doen. Een goede werkplek maakt productief. Maar wat is nu eigenlijk een fijne werkplek? Wat mij betreft een plek met fijne inspirerende mensen. Mensen die vanuit passie werken. Maar ook: lekkere koffie.
En een grote tafel.
En licht, veel daglicht.
En veel art supplies.
Een fijne geur is een pré.
En alles bij de hand ook.
Ik voel me gezegend met mijn werkplek. Wat die heeft dat allemaal!

Maar die werkplek kan ook gewoon thuis zijn hoor.

Hoe ziet jouw werkplek er uit? Nodigt het uit tot creatief actief zijn? Of moet je steeds opruimen om aan de slag te kunnen? Ruimte heeft echt niet alleen met vierkante meters te maken. Je hoeft geen aparte kamer te hebben met een bureau van 3 meter. Een hoekje van de tafel? Een klaptafeltje in de slaapkamer? Een stukje van de rommelzolder? Het volstaat als jij je er prettig voelt en jouw art supplies bij de hand hebt (en die kunnen ook in een overzichtelijke koffer). Het enige dat telt is dat je niet eerst hoeft op te ruimen voordat je aan de slag kunt. Want dan lekt al je energie weg volgens het plan van jouw interne criticus.
Enne… een werkplek maken betekent niet dat je eerst je hele huis a la Marie Kondo hoeft op te ruimen. No excuses! Een kamerscherm doet wonderen en kamerschermen zijn makkelijk te maken! (hint: denk Ivar-steunen van Ikea en jouw favoriete stof!)