Auteur: Marieke Wagener

Twijfel, ik weet er alles van. En ook van wikken en wegen en van het bestuderen van beide kanten van de medaille. Als ik er aan terugdenk, word ik alweer moe. Want eindeloos piekeren is als een schommelstoel. Je hebt iets te doen maar je komt er geen steek verder mee. Mijn idee? Doen en ervaren.

De magie schijnt namelijk buiten je comfortzone te liggen. En in een positieve mindset. Denk Pipi: ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan.

Nu doe ik heel graag en veel, en dat is precies wat bij me past. Als ik twijfel of ik wel of niet iets moet doen of kan, dan probeer ik het gewoon. De gedachte die me dan helpt is de volgende: mijn wereld stort niet in als het niet lukt, of als het anders gaat dan gepland. You either win of learn, toch? Mijn wereld vergaat wel als ik altijd blijf denken in ‘what if’. Ik luister dus niet meer naar die overloze vergadering in mijn hoofd, maar trek mijn eigen plan.

Al doende ervaren ofwel ervarend leren. En dan blijk je opeens wél te kunnen schaatsen. Of meubelmaken. Of tekenen. De grootste eyeopener zit wat mij betreft niet in deze toffe skills maar in iets anders: als je na heel veel twijfelen toch iets probeert, en het lukt? Wat zegt dat dan over het slagen van al die andere dingen waar je nog aan twijfelt?

In de Tedtalk van Graham Shaw komt dit inzicht terug. Kijk dit filmpje vooral uit. Want Shaw heeft een les voor ons.

Het is nooit te laat. Dus ook niet voor confessies. Komt ’ie: Ik ben een sucker voor series. En dan doel ik niet op Netflix of ander bingewatching platform. Nee, ik ben gek op series van beelden. Van heel veel eenlingen een eenheid maken. Geef mij een grid van plaatjes en ik ben uren zoet. Met kijken naar overeenkomsten, verbinding, sweet surprises. En voelen wat dat met me doet. Of ik maak ze zelf. Nóg leuker!

Puntjes
Zo was ik onlangs in Museum Kröller-Müller. Ik denk wel voor de achttiende keer. En nóg raakte ik niet uitgekeken. En dat komt niet alleen omdat ik fan ben van Charley Toorop. Nee, ik besloot met een ander oog naar de collectie te kijken. En daar gebruikte ik mijn telefoon bij. Want ik keek niet alleen naar de prachtige schilderijen van Lemmen, Luce, Picasso, Toorop, Mondriaan, Seurat, Signac, Van Gogh, Signac en Van der Leck. Ik zoomde steeds weer in op het wat mij betreft mooiste stukje van het schilderij. Een veeg, een serie stippen, een bloem. Fantastisch!

Vocabulair
Meer dan 15 jaar geleden maakte ik een enorme serie foto’s. In opdracht van het Bosch Architectuur Instituut maakte ik 1800 foto’s van Den Bosch onder de titel ‘Vocabulaire van de stad’. En dat deed ik nog met een analoge camera. Nu zul je denken: waarom in godsnaam 1800 foto’s? Op een gegeven moment is Den Bosch toch wel klaar? Het zit zo: de stad was onderverdeeld in 90 wijken. En elke wijk zijn at random twee straten geselecteerd. In elk van deze straten maakte ik 10 foto’s. In elke straat mensen, openbare ruimte, bebouwing, water, kunst, architectonische details, groen, voorzieningen, tekst en conflicten. Een bijzonder fijne klus! Met een tentoonstelling als resultaat.

Off grid
Sindsdien maak ik regelmatig series. Vakantiefoto’s van alleen maar ijsjes bijvoorbeeld. Of in elke stad waar ik kom op z’n minst 20 foto’s met steeds weer hetzelfde thema. Patronen in het trottoir. Bruggen. Yuppen. Metrostations. Murals. Het dwingt je liefdevol tot het op een andere manier kijken en je te verwonderen. En natuurlijk kun je ook achteraf een serie maken. Dat deed ik na afloop van mijn bouwreis met Habitat for Humanity naar Cambodja. Op een minuscuul eilandje maakte ik met mijn telefoon een compositie van de foto’s van deze prachtige reis. Met dit keer kleur als leidraad. En dat deed veel met me. Want de schoonheid die ik de weken ervoor had ervaren zag ik in detail terug. Kon ik aanvankelijk geen woorden geven aan dat wat ik allemaal had beleefd, deze foto’s zeiden alles!

Tegelwerk
Het zal je niet verbazen dat ik met mijn grid-gekte heel veel plezier beleef aan het bewonderen van tegelwerk in het algemeen en dat in Zuid-Spanje in het bijzonder. Een paar weken geleden maakte ik talloze grids in het Alcazar Real de Sevilla. En onlangs nog vergaapte ik me aan de prachtige jurken en borduurkunsten van Jan Taminiau in Centraal Museum Utrecht. Series kunnen altijd en overal!

Letterbak
Eigenlijk zat het er al veel eerder in. Ik was als kind gek op letterbakken. Ik liet ze niet verstoffen en vulde ze telkens weer opnieuw. Op kleur of op thema. Met objecten of met teksten. Of allebei. Daarom is het ook niet verwonderlijk dat ik met heel veel plezier letterbakken maak van mijn klanten. Onder het mom van ‘wie zou jij in een doosje willen doen’ is het in Studio Mindmatterz regelmatig gezellig druk. Met opa’s, oma’s, nichtjes, zoons etc. De beelden spreken voor zich.

Doen!
Je voelt ‘m al aankomen: een tip. En deze is heel eenvoudig. Probeer het eens, met een serie-oog naar de omgeving kijken. De vakantie is daar een uitgelezen moment voor. Maak series in het museum. De dorpjes tijdens jouw road trip. In de Efteling. Of op het strand. Ik gebruik op mijn telefoon de app Photogrid. Supersimpel en snel.
Series maken kan altijd! Enne…  je maakt me blij als je jouw serie deelt via info@mindmatterz.nl

Had jij er vroeger ook eentje? Zo’n donkerbruin houten exemplaar. Een stofnest, nét te ondiep om achteloos alles erin te plaatsen? Tegenwoordig zijn ze wit of lichtgekleurd. En – thank god – dieper. Zodat alles er wél in past…

Ahoy
Ja, ik heb het over de letterbak. En ik had er eentje! Ik vulde m met porceleinen lelijkheid, gummetjes van mijn Japanse vriendinnetje Yuki en de goodkoopste troep uit de toko. Later verruilde ik dit alles voor (vakantie)herinneringen, gedroogde bloemen van die eerste vlam, treinkaartje van toen ik voor het eerst naar hem toeging,  het toegangskaartje van het concert van Talk Talk in Ahoy en een pasfoto’s van m’n lief-en-leedvriendinnen.

Schermpjes
Toen wist ik nog niet dat een letterbak gebruikt werd in een drukkerij.  Als soort van kast waarin de loden letters werden bewaard. In elk vakje andere letters en cijfers. Letterzetters wisten feilloos in welk vakje welke letter zat en kon daardoor up tempo een tekst zetten. Kom daar maar eens om in dit tijdperk van beeldschermen en schermpjes! Ik geniet van die dingen hoor. Ze maken het leven makkelijker, maar soms zou ik nog wel eens in het tijdperk van letters zetten willen leven. Mijn liefde voor letters, teksten en typografie is groot.

Bakken met liefde
De letterbakken van tegenwoordig boeien mij niet zo. Wat ik wel heel leuk vindt: de letterbakken van Mindmatterz. Oftewel, de cardboardbox fotoshoots. Ik maak ze samen met ouders, kinderen, oma’s, opa’s, neefjes en nichtjes. Het enige dat laatstgenoemden is lol maken, lachen én die kartonnen doos heel houden. De rest doe ik. Met heel veel plezier! En samen genieten we van het resultaat. Zo leuk dit!

Kerstactie Studio Mindmatterz
In de maand december heb ik een speciale actie. Je ontvangt 2 ‘letterbakken’ voor een aantrekkelijke prijs. Eén letterbak die je kunt gebruiken als (digitale) nieuwjaars- of kerstkaart (neem decemberkleding en -accessoires mee!) en een exemplaar voor de rest van het jaar. Voor aan de muur, als telefoonhoesje, op je tas of als kadootje voor anderen geliefden.

 

<Deze acties is inmiddels verlopen>

Dat ik leuk en uitdagend werk heb, wist ik al. En ‘on top of that’: Ik leer er ook zoveel van. Zo was ik alweer een tijd geleden bezig met het maken van illustraties voor een boek over herstellen na een burnout. Psychiater Jan Willem de Boer schreef er een hoofdstuk voor over o.a. de reactie van jouw lichaam op langdurige stress en burn-out.

Eventjes
Stress hebben we allemaal wel eens. Gelukkig hebben we een stressrespons-systeem: adrenaline en daarna cortisol zorgen ervoor dat je hartslag verhoogt en je spierspanning stijgt. En dat kan je eventjes helpen. Maar als de stress lang aanhoudt of steeds vaker terugkomt besluit jouw lijf ‘aan’ te blijven staan. Simpelweg omdat dat handiger is. Het gevolg: je blijft continu stresshormonen aanmaken. Ook ’s nachts….. En het zal je niet verbazen dat dat vermoeiend is. Je slaapt namelijk niet op momenten dat dat wél verstandig is. Gevolg: een verstoord dag- en nachtritme waardoor je lijf in de war raakt. Het kan niet meer wat het kon. Het doet niet meer wat het deed en het vraagt niet meer wat het vroeg. Eten en seks bijvoorbeeld.

Boek over herstellen na burn-out
Jan Willem kan het heel helder vertellen. En de visual die ik bij zijn verhaal maakte laat dat zien. Wil je het boek ‘Van een burn-out naar een onweerstaanbaar leuk leven’ van bestellen? Check dan www.herstellennaburnout.nl. Het boek biedt erkenning en handvatten voor mensen met een burnout. En evenzo belangrijk: voor mensen om hen heen, zowel in persoonlijke als in professionele kring.

Aanrader!

Het is alweer even geleden: eerste kerstdag. Daar stonden we dan. Niet in kerstjurk maar een groot, wit, verre van elegant pak. Niet in een keuken met kookgerei in de hand, maar in Studio Mindmatterz, gewapend met een kwast. Geen gedekte tafel maar een vloer vol met schildersdoeken. Waarom? Omdat we weer een ‘pollockje’ gingen doen. In goed Nederlands: met verf gooien.

Dochter Wende was erbij met haar begeleider. Voor eerstgenoemde is zo’n pollockje gesneden koek. De ander keek zijn ogen uit. Waar Wende zich geen enkele zorgen maakte om eventuele vieze handen dan wel voeten, moest haar begeleider er écht even inkomen. Een wereld met verschil!

Ik zeg altijd dat mijn dochter andere beperkingen heeft dan wij. En dat klopt. Want waar zij moeite heeft met praten en begrijpen, vinden wij het soms moeilijk om in het NU te zijn. En waar zij het lastig vindt om te lezen en schrijven, hebben wij beperkende gedachten over onze creatieve kant.

Zo ook die 25 december 2019. Wende ging geroutineerd aan de slag. Verf uit een flesje spuiten. Daarna dikke vette klodders op het doek. Vervolgens met haar handen door de verf. Nog wat fijne lijntjes met een dunne verfstift. En tot slot de altijd-prijs-splashes: verschillende kleuren verf in een bekertje, beetje water erbij, piepklein beetje roeren. En dan het allerleukste, namelijk van een afstandje de verf tegen het doek smijten. Wende doet dat gewoon!

Nee, dan wij, inclusief haar begeleider: “Ik weet niet waar ik moet starten”, “Dit is niet mooi”, “Deze kleuren gaan niet zo goed samen”, “Ik ga opnieuw beginnen”, “Dit was dus echt zonde”. Allemaal belemmerende overtuigingen en stekeligheden van druktemaker Miss Perfect. Met als resultaat dat we niet écht loskwamen van de ambitie een fantastisch kunstwerk te creëren.

Het zal jullie niet verbazen: de mooiste artworks waren die van Wende. Haar doeken waren zichtbaar het resultaat van de ik-geloof-dat-ik-het-kan-gedachte. Die van ons waren meer een uitkomst van eindeloze discussies met onszelf. Wat kunnen we toch veel van elkaar leren! Er wordt wel eens gezegd “Geloof erin, dat is het begin”. Ik doe daar graag nog een schepje bovenop: Geloof dat je het kunt en je bent ver over de helft!